รู้จัก ขอบคุณและขอโทษ

กลับมาถึงบ้านก็พบว่าเรายังงอนใครบางคนอยู่หนิหว่า นึกในใจถ้าแค่มาขอโทษนะจะหายโกรธเลย

แต่พอมาย้อนดูตัวเราเอง บ่อยแค่ไหนนะที่ตัวฉันเองกล้าขอโทษคนอื่นถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเราผิด บางครั้งมันก็แค่อีโก้โง่ๆของเรา เช่นคนที่เราควรจะขอโทษเค้าเด็กกว่าเรา เค้าเป็นใครก็ไม่รู้ เค้าก็ผิดเหมือนกันทำไมไม่ขอโทษฉันก่อน หรือบางทีก็แค่ ก็ฉันไม่อยากยอมเค้ากลัวเสียฟอร์ม( เออสงสัย อีฟอร์มเนี่ยหน้าตาเป็นยังไงทำไมฮิตมีกันจัง) แค่กล้าพูดคำที่คิดเอาเองว่ามันยาก คำที่ก่อนพูดต้องกลืนน้ำลายแล้วเหมือนคำๆนี้มันติดคอ เชื่อไหมลองได้พูดแล้ว โลกจะเบาขึ้นอีกเป็นกอง หากรู้จักยอมลดละอัตตาหรือความเป็นตัวกูของกู รู้จักยอมคนอื่นบ้างใจของเราเองนั่นแหละที่มันจะแสนสุขใจ

พอนึกเรื่องคำขอโทษได้ อีกคำที่เรามักจะหลงลืมไปคือขอบคุณ คำสั้นๆแต่มีความหมายมากสำหรับคนฟัง คำขอบคุณอย่างจริงใจและเต็มไปด้วยแววตาที่แสดงออกมาจากใจ สำหรับฉัน ทำงานหรือทำอะไรก็ตามเหนื่อยแทบตายสายตัวแทบขาด แค่ได้ยินคำขอบคุณก็เหมือนความเหน็ดเหนื่อยก็หายไปหมดสิ้น เหมือนกิน m150 ไปสองขวด ( เค้าห้ามดื่มเกินนั้นไม่งั้นจะเกินพอดี ) ทั้งๆที่รู้นะ แต่บางทีฉันก็ลืมพูดคำว่าขอบคุณ โดยเฉพาะพ่อแม่และคนใกล้ชิด ยิ่งสนิทยิ่งลืมไป เพราะนึกว่าการที่ทำให้คือหน้าที่ คิดดูสิเวลาไปกินข้าวซื้อของเรายังขอบคุณคนขาย หรือพนักงานเสิร์ฟ แต่เวลากลับบ้านแม่ยกน้ำยกข้าวมาให้ทาน เราได้เอ่ยคำว่าขอบคุณบ้างไหม 

มีลูกหลาน เรามันจะกำชับเด็กๆเสมอ ให้รู้จัก ขอบคุณและขอโทษ เพราะเราทุกคนรู้ว่าสองคำนี้เป็นคำสำคัญ ต้องหัดเรียนรู้ไว้ตั้งแต่เด็กและสอนให้ใช้สองคำนี้จนติดเป็นนิสัย  ต่อไปนี้สอนลูกเสร็จแล้วแล้ว ต้องหัดสอนตัวเองเช่นกัน

ขอบคุณนะคะที่อ่าน

ฝึกการเป็นผู้ฟังที่ดี

อ่านเจอมาในหนังสือ รู้ตัวว่าตัวเองไม่ใช่ผู้ฟังที่ดี

อยากฝึกๆๆๆๆๆ เลยขอมาจดไว้

ให้จับคู่กับคนใกล้ตัวที่คิดว่าเราไม่ค่อยเข้าใจกัน สลับกันพูดเรื่องทีอยากพูดคนละ 30นาที

โดยเก็บคอมเม้นที่อยากพูดกลับไปไว้ยัง……ยังไม่พูดกลับไปทันที   แต่ระหว่างที่พูดให้ใส่ใจแต่แสดงท่าทางตอบรับกลับไปเสมอ

รอผ่านไป  24 ชมค่อยเม้นกลับโดยจะพูดเฉพาะมุมที่เป็นแง่บวกเท่านั้น

ลองๆๆต้องลอง

โรคทางใจ

ช่วงนี้เหนื่อยและท้อกับทุกสิ่งทุกอย่าง

ทำไมนะ กิเลสความลุ่มหลงและความสำคัญตัวเองผิดๆมันถึงได้ทำร้ายใจเรามากขนาดนี้

อ่านหนังสือธรรมะสบายใจ ของท่า ว.วชิรเมธี ที่ซื้อมาตั้งแต่ต้นปียังไม่จบดี วนมาอ่านบทหนึ่งทีท่านว่าไว้ถึง” โรคทางใจของคน” ที่ท่านว่ามีมากมายหลายหลาก แต่ท่านรวมมาสั้นๆ 50 ข้อ แต่ที่อ่านแล้วโดนจึ่กที่ใจเต็มๆไปหลายดอกเช่น

โรคเที่ยวอโคจร

โรคกลัวไม่สวย

โรคองค์ประทับ ( เก่งอยู่คนเดียวแต่สื่อสารกับใครไม่รู้เรื่อง)

โรคเสพของแพง

โรคความจำสั้น

โรคหัวรั้นดื้อดึง

โรคไม่จำบทเรียน

โรคห่างเหินบุพการี

โรคใช้เงินมือเติบ

โรคกำเริบลืมตัว

โรคเหล่านี้เป็นโรคทางใจ เกิดขึ้นกับใครแล้วจะทำให้เสียปกติสภาพแห่งชีวิต ถ้ารู้ทันก็รักษาหายมีทางออก

นี่นั่นเองที่เป็นที่มาแห่งโรคทางใจของตัวเราเอง ตอนนี้เรายังรู้ทันแปลว่ารักษาหายและทางออก แก้ไขมันซะ

จะพยายามจำโรคเหล่านี้ไว้ให้ขึ้นใจ ถ้าเรารู้ตัวและมีสติก็จะรู้จักยับยั้งชั่งใจไม่ทำให้เกิดโรค

สาธุ

ความสุขเล็กๆ

ชีวิตนี่มันอยู่ที่จะรู้จักหาความสุขยังไงนะ

วันนี้ไปหาหมอมา เพราะเป็นหวัดมาหลายวัน แล้วกลัวว่าถ้าไม่หายโรคปวดข้อจะกลับมากำเริบอีก

นึกได้ดังนั้นเลยเดินไปรพ ซึ่งอยู่ใกล้ๆบ้านด้วยไข้ต่ำๆ สโหลสเหล

หาหมอเสร็จก็ถูกใจมากเพราะหมอให้ฉีดยาซะเลยจะได้หายไว้ตามคำขอ นึกว่าตัวเองไม่กลัวฉีดยาแต่พอโดนที่ก้นไปก็เครียดเหมือนกันแฮะ นอนกำหมอนซะแน่นเลย -_-”

ฉีดยาเสร็จ ไปจ่ายเงินเลยฉลองบัตรใหม่ประกัน AIA ที่ บริษัทให้มาใหม่ซะเลย ดีจริงๆหาหมอไม่ต้องเสียตังนี่ละน้าข้อดีของการมีงานทำ 5555555

สรุปความสุขที่ได้มันคือตอนจบนี่แหละไม่ใช่แค่ไม่ต้องจ่ายตังน้า แต่ตอนขากลับรถกอล์ฟของ รพ. เค้าขับมาส่งให้ถึงหน้าบ้านตะหาก นั่งลมเย็นๆทำท่าเป็นคุณนายสบายใจ นึกเพลินๆไปว่าเหมือนเคยเห็นอดีตนายก เค้าขับรถแบบนี้ในซอยบ้านเค้า แล้วก็เลยอมยิ้มนิดๆ อืม ไม่ต้องเป็นนายกก็มีรถกอล์ฟมาส่งถึงบ้านได้หยะ

บ๊องเนอะ

 

จริงๆแล้ว….ต้องการอะไร

เวลาใครมาถาม ทำงานหนักอย่างงี้ไม่เหนื่อยเหรอคำตอบก็คือ  เหนื่อย มากด้วย โคตรเหนื่อยเลย แต่ก็ทำเพราะสนุก เพราะชอบเพราะไม่รู้จะไปทำไร และถ้าอยู่บ้านเฉยๆก็เบื่อและไม่มีเงินใช้ ทำๆไปแหละทนไม่ไหวก็แค่เลิก แล้วก็อดตายอยู่บ้าน

เบื่อจะตายอีโปรเจคแชมพูนั่นที่ทำอยู่ตั้งหลายเดือนนอนดึกข้ามวันข้ามคืน แต่ได้ตังไม่พอค่าแรง งานที่ทำอยู่ก็ต้องทำทั้งๆที่พะอดพะอมจะตายไป ไหนจะโดนจิกโดนตาม เวลาที่ผู้ใหญ่คอยถามว่าจะทำไงให้ได้เงินจากงานนี้มากกว่านี้ คำตอบคือทำหมดแล้วพยามมาเยอะแล้ว และเบื่อมันมาก เบื่อมัน เกลียดมันแหวะๆๆๆๆๆ

อีโปรเจคกาแฟบ้านี่ก็อีก จะเอาอะไรกันนักหนา งานก็เยอะจะตายจะเอานู่นเอานี่ ขอๆๆๆๆ จิกๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอดีๆ เจ๋งๆ เร็วๆ คนทำหนะจะตายอยู่แล้วจะเอาอะไรเจ๋งๆไม่ทราบ

งานโปรเจคทำไอศกรีมนั่นเหมือนกัน จะทำทันไม๊ก็ไม่รู้ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา คนนู้นคนนี้จะเอาอะไรก็มั่วๆไปทำไปคิดกันมา มีปัญหาต้องคอยมาตามแก้ตามเช็ดอยู่นั่นแหละ  

ขอระบายหน่อยเหอะ ปากดีไปงั้นแหละทำได้จริงๆแค่คิดแล้วเขียนลงบล๊อกระบายความเครียด ทั้งที่อยากเอาตีนถีบหน้าอีคนที่พูดจาเฮงซวย อ๊วกใส่หน้าคนที่เบื่อหน้ามัน นอนดิ้นพราดๆเหมือนเด็กสามขวบเวลาไม่อยากทำงานไหน แต่ชีวิตจริงก็ทำได้แค่ คะพี่ ได้คะๆๆๆ  แล้วไง ก็ต้องทำๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทำยังกะควาย 

เวลากลุ้มใจก็ไม่รู้จะเอาไปเล่าให้ใครฟัง ขึนทำท่าท้อแท้เศร้าซึมแล้วลูกน้องที่เค้าทำงานหนักจะตายจะไปมีกำลังใจได้ไง ร้องไห้ไปไปก็ต้องมาคอยอรรถาธิบายสาเหตุของเรื่องแล้วมันก็จบลงที่ว่า ชั้นหนะไม่ดีเองอยู่ดี กลับบ้านมาก็ต้องปาดน้ำตาเปลี่ยนหน้าเป็นคนปกติ ร้องไห้เหรอ ก็ตอนอยู่คนเดียวในรถท่ามกลางในรถติดในกรุงเทพที่ไม่มีใครสนใจใคร เห็นข่าวคนโดดตึกตายแล้วอยากทำมั่ง ชีวิตชั้นมันเหนื่อย เบื่อ แสนสาหัส

ความคิดที่มึดดำแล่นเข้ามาในสมอง ตายไงดีวะจะได้ไม่ทรมาร ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งไวๆ ลอยมาจากปลายเตียง แล้วมาหยุดที่ข้างหู แม่ๆๆๆ มาเล่นคอปเตอร์กันเหอะ เร็วสิแม่ 

 แล้วแม่จะตายยังไงดีหละ

ที่พึ่ง

ห่างหายจากการอ่านหนังสือธรรมะมานาน ทั้งอารมณ์และความคิดก็กลับมาสั่นไหวง่ายอีกครั้ง โกรธง่าย เหนื่อยง่าย ท้อง่าย มองหาที่พึ่ง กลับเหนื่อยและท้อมากกว่าเดิมซะอีก

ความจริงแล้วพระพุทธเจ้าสอนมาตั้งกว่าสองพันปีมาแล้ว ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน อัตตาหิหัตโนนาโถ  ทั้งใจและกายมันอยู่ที่ตัวเรา ใจก็ของเรา ตัวก็ของเรา อยู่ที่เราจะเลือกให้มันคิดแบบไหน อยากสุขก็คิดให้สุข สุดท้ายไม่มีใครให้เราพึ่งได้ตลอดจริงๆหรอก ตัวเราเองนั่นแหละ

สงกรานต์นี้ขอหยุดพักผ่อนนนอนอ่านหนังสือธรรมะแบบง่ายๆสำหรับมือใหม่อย่างเราให้ชุ่มชื่นใจ  จะได้ไม่ไปเห่าชาวบ้านไปทั่ว เดี๋ยวจะโดนเบื่อยาซะก่อน แหง๊กๆ